នៅពាក់កណ្ដាលទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1920 ការជជែកវែកញែកអំពី ទស្សនៈពិភពលោក បានឈានដល់កម្រិតកំពូល។ កវីទំនុកច្រៀងជំនាន់ថ្មីមួយបានលេចឡើង។
សម័យកាលអក្សរសាស្ត្រសម័យទំនើប (2)
រយៈពេលរវាងសង្គ្រាមលោកលើកទី ១ និងសង្គ្រាមលោកលើកទី ២៖
សម័យកាលដើម៖ បន្ទាប់ពីការបំផ្លិចបំផ្លាញនៃសង្គ្រាមលោកលើកទី 1 រលកនៃកំណាព្យទំនុកច្រៀងបានលេចចេញមក ដោយអបអរសាទរដល់សេចក្តីរីករាយនៃជីវិត សេចក្តីស្រឡាញ់ និងស្ត្រីសម័យទំនើបដែលបានរំដោះខ្លួនចេញពីប្រពៃណីសង្គម និងចង្វាក់នៃជីវិតដែលមានបច្ចេកវិទ្យាជឿនលឿន។
 |
| កវី អ៊ី. បូនណេលីក។ |
អ៊ី. បូនណេលីក (១៨៩៣-១៩៥៣) នៅក្នុងកំណាព្យដ៏ងប់ងល់របស់គាត់ (ពីការប្រមូលផ្ដុំ "ចម្រៀងនៃផ្លូវកៅស៊ូ") កវី និងអ្នកនិពន្ធ ថម គ្រីស្ទិនសិន (១៨៩៣-១៩៧៤) បានបង្ហាញដោយរីករាយអំពីសេចក្តីរីករាយនៃការរស់នៅ អច្ឆរិយភាពនៃបច្ចេកវិទ្យា និងបដិវត្តន៍នាពេលខាងមុខ ប៉ុន្តែសូម្បីតែនៅក្នុងចំណង់ចំណូលចិត្តនេះក៏មានភាពសោកសៅបន្តិចបន្តួចដែរ។
លោក O. Gelsted (១៨៨៨-១៩៦៨) គឺជាកវីដំបូងគេដែលបានថ្កោលទោសភាពទទេនៃជីវិតសម័យទំនើប អាមេរិកូបនីយកម្ម សំឡេងរំខាន និងការផ្សាយពាណិជ្ជកម្មយ៉ាងច្រើន ដែលរារាំងមនុស្សពីការផ្តោតលើគំនិតរបស់ពួកគេ។ ដោយអាណិតអាសូរចំពោះលទ្ធិម៉ាក្ស លោកបានថ្កោលទោសការឈ្លានពានរបស់ណាស៊ីអាល្លឺម៉ង់មកលើប្រទេសរបស់លោក (ដកស្រង់ចេញពីកំណាព្យ "Dark Birds " នៅក្នុងបណ្តុំ "Exile Poems ")។
ខណៈពេលដែលលោក Gelsted បានរិះគន់អរិយធម៌សម័យទំនើប លោក J. Paludan (1896-1975) ក៏បានរិះគន់វាដែរ ប៉ុន្តែបែរជាងាកទៅរកអតីតកាលវិញ។ លោកបាននិយាយអំពីផលប៉ះពាល់ដ៏គ្រោះថ្នាក់នៃអាមេរិកូបនីយកម្ម ដែលលោក J.V. Jensen បានសរសើរ។ នៅក្នុងប្រលោមលោករបស់លោកដែលមានចំណងជើងថា *Western Roads* លោកបានលាតត្រដាងពីបាតុភូតនៃការធ្លាក់ចុះនៃសង្គមមូលធននិយមអាមេរិក។ ប្រលោមលោកពីរភាគនេះ លោក *Jorn Stein* គឺជាស្នាដៃដ៏សំខាន់មួយនៃអក្សរសិល្ប៍រិះគន់ប្រាកដនិយមដាណឺម៉ាក។ អ្នកនិពន្ធពិពណ៌នាអំពីការអភិវឌ្ឍសង្គមបន្ទាប់ពីសង្គ្រាមលោកលើកទី 1 (ពីឆ្នាំ 1919 ដល់ឆ្នាំ 1933) និងរិះគន់អាមេរិកូបនីយកម្ម។ លោកបានធ្វើឱ្យសង្គមមូលធននិយមមានមនោសញ្ចេតនាមុនឆ្នាំ 1914។
ការឆ្លងកាត់តន្ត្រីកម្រិតមធ្យម៖ នៅប្រហែលពាក់កណ្តាលទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1920 ការជជែកវែកញែកអំពីទស្សនៈពិភពលោកបានឈានដល់កម្រិតកំពូល។ កវីទំនុកច្រៀងជំនាន់ថ្មីមួយបានលេចចេញឡើង។ វិបត្តិខាងវិញ្ញាណបានស្ងប់ស្ងាត់ជាបណ្ដោះអាសន្ន។
លោក J.A. Schade (១៩០៣-១៩៧៨) បានសរសេរកំណាព្យបែបកំប្លែង និងបែប surrealist ដោយបង្ហាញពីអារម្មណ៍លោហធាតុ និងទស្សនៈប្រធានបទនៃជីវិត។ លោកបានអបអរសាទរចំពោះភេទ (ទាំងពីរនៅក្នុងប្រលោមលោករបស់លោក)។
លោក Paul La Cour (១៩០២-១៩៥៦) ប្រាថ្នាចង់ភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយសត្វលោកទាំងអស់ និងយល់ចិត្តមនុស្សទាំងអស់។ កំណាព្យរបស់លោករួមបញ្ចូលគ្នានូវសភាវគតិបញ្ញា ភាពមិនសមហេតុផល និងហេតុផល។
កវី Per Lange (១៩០១-១៩៩១) បានបដិសេធសាសនា ហើយបានប្រកាន់យកអាកប្បកិរិយាជាអ្នកបួសដែលមានឫសគល់នៅក្នុងទស្សនវិជ្ជាបុរាណ។ រចនាប័ទ្មសរសេររបស់គាត់គឺច្បាស់លាស់ និងបុរាណ។
Gustaf Munch Petersen (1912-1938) ដែលបានស្លាប់ក្នុងសង្គ្រាមស៊ីវិលអេស្ប៉ាញប្រឆាំងនឹងហ្វាស៊ីសនិយម មានទំនោរទៅរកសង្គមនិយម។
រយៈពេលនៃជម្លោះមនោគមវិជ្ជា៖ ត្រូវបានសម្គាល់ដោយភាពមិនស្ងប់ ការថប់បារម្ភ និងអនាធិបតេយ្យនិយម។ ឧទាហរណ៍ដ៏លេចធ្លោបំផុតគឺ Nis Petersen (1897-1943)។ ប្រលោមលោករបស់គាត់ *ផ្លូវរបស់ជាងស្បែកជើង* ដែលកើតឡើងនៅទីក្រុងរ៉ូមបុរាណ ពណ៌នាអំពីភាពច្របូកច្របល់នៃសង្គមមួយដែលតម្លៃរបស់វាកំពុងផ្លាស់ប្តូរឥតឈប់ឈរ (សៀវភៅនេះត្រូវបានបកប្រែជាដប់ភាសា)។
ហាន់ ឃើក (១៨៩៨-១៩៦២) បានសហការជាមួយកាសែតកុម្មុយនិស្តចាប់ពីឆ្នាំ១៩៣០។ ប្រលោមលោក និងរឿងរ៉ាវ សង្គម-នយោបាយ របស់លោកបានពិពណ៌នាអំពីការតស៊ូក្នុងវណ្ណៈ ការប្រឆាំងនឹងមូលធននិយម និងហ្វាស៊ីសនិយម។ *អ្នកនេសាទ* ពិពណ៌នាអំពីការអភិវឌ្ឍនៃសមូហភាពសង្គមជាជាងតួអង្គនីមួយៗ។
លោក Lek Fischer (១៩០៤-១៩៥៦) បានសរសេររឿងល្ខោន និងប្រលោមលោកដែលពណ៌នាអំពីក្តីបារម្ភរបស់សង្គមនៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៣០ នៅពេលដែលរបបណាស៊ីបានលេចចេញជារូបរាង។ លោក M. Klitgaard (១៩០៦-១៩៤៥) បានប្រើប្រាស់បច្ចេកទេសប្រលោមលោកអាមេរិកដើម្បីពណ៌នាអំពីជីវិតនៅក្នុងរដ្ឋធានី។ លោក J. Niesen (១៩០២-១៩៤៥) បានសរសេរប្រលោមលោកអំពីស្រុកកំណើតរបស់គាត់គឺ Jutland ដោយមានអាកប្បកិរិយារិះគន់ចំពោះជីវិតនៅតាមខេត្ត។ លោក A. Dons (កើតឆ្នាំ ១៩០៣) មានជំនាញខាងប្រលោមលោកផ្លូវចិត្ត។ រួមជាមួយលោក Kirk គាត់គឺជាអ្នកនិពន្ធម៉ាក្សនិយមដ៏ល្បីល្បាញបំផុតម្នាក់នៅសម័យនោះ។ គាត់បានសរសេរប្រលោមលោកស៊ើបអង្កេតដែលពណ៌នាអំពីសង្គមប៊ូរហ្ស៊ួជាមួយនឹងរចនាប័ទ្មបែបតិះដៀល។ លោក K. Becker (១៨៩១-១៩៧៤) បានសរសេរប្រលោមលោកស៊េរីវែងមួយដែលពណ៌នាអំពីសង្គមដាណឺម៉ាកដោយប្រើប៊ិចរិះគន់។
ល្ខោន៖ អ្នកកាសែត Carl Erik Soya (1896-1983) បានសរសេររឿងល្ខោនបែបតិះដៀលជាមួយនឹងធាតុផ្សំនៃចិត្តសាស្ត្រវិភាគ ដោយលាតត្រដាងពីការបោកប្រាស់ប្រចាំថ្ងៃ។ K. Abell (1901-1961) បានធ្វើបដិវត្តល្ខោនដាណឺម៉ាក។ គាត់បានប្រឆាំងនឹងគំរូនិយមរបស់ពួកអ្នកមាន និងពួកអ្នកមានតូចៗ និងលទ្ធិហ្វាស៊ីសនិយម។ គាត់មានទំនោរបញ្ចូលធាតុផ្សំនិមិត្តរូបទៅក្នុងរឿងល្ខោនរបស់គាត់ ដែលនាំឱ្យមានមនុស្សធម៌អរូបី (ជាពិសេសទទួលឥទ្ធិពលពីអត្ថិភាពនិយម)។
កំពូលនៃសំណេរ៖ ក្នុងអំឡុងពេលអន្តរសង្គ្រាម អ្នកនិពន្ធជាច្រើនបានឈានដល់កម្រិតកំពូលរបស់ពួកគេ។ ការិន ប៊្លីសិន (1885-1962) មកពីគ្រួសារម្ចាស់ដីអភិជន មានចម្ការកាហ្វេមួយនៅប្រទេសកេនយ៉ា (អាហ្វ្រិក) ជាកន្លែងដែលគាត់រស់នៅពីឆ្នាំ 1931 ដល់ឆ្នាំ 1941។ គាត់មានទស្សនៈមនុស្សធម៌ជាទូទៅ ដែលជារឿយៗប្រៀបធៀបល្អ និងអាក្រក់។ ការប្រមូលរឿងខ្លីដំបូងរបស់គាត់ ដែលសរសេរជាភាសាអង់គ្លេស - Seven Gothic Tales ដែលបានបោះពុម្ពផ្សាយនៅសហរដ្ឋអាមេរិក (1934) - បានប្រើប្រាស់រចនាប័ទ្មនៃការធ្វើត្រាប់តាម ដែលបង្កើតឡើងវិញនូវរចនាប័ទ្មអក្សរសាស្ត្រនៃអតីតកាលដោយហួសចិត្ត និងទាក់ទាញ។ អនុស្សាវរីយ៍នៃទ្វីបអាហ្វ្រិក បានផ្តល់សម្ភារៈសម្រាប់រឿងសាមញ្ញ និងរំជួលចិត្តរបស់គាត់ - Farm in Africa (1937)។
ដូចលោក Blixen ដែរ លោក H.C. Branner (1903-1966) មានអាកប្បកិរិយាសង្ស័យ និងសេរីចំពោះប្រព័ន្ធមនោគមវិជ្ជា សីលធម៌ និងសង្គមសហសម័យ។ លោកបានលើកយកជម្លោះផ្លូវចិត្ត និងសង្គមនៃការកាន់កាប់របស់អាល្លឺម៉ង់។ ទស្សនៈមនុស្សធម៌របស់លោកបានសង្កត់ធ្ងន់លើសារៈសំខាន់នៃការថែរក្សាសីលធម៌បុគ្គលជាជាងកំណែទម្រង់សង្គម។ ប្រលោមលោករបស់លោកពណ៌នាអំពីភាពឯកោ និងភាពឯកោរបស់បុគ្គលនៅក្នុងសង្គមមូលធននិយម។
លោក ម៉ាទីន អេ. ហានសិន (១៩០៩–១៩៥៥) បានសរសេរប្រលោមលោក និងរឿងខ្លីៗ។ ដំបូងឡើយ លោកបានសរសេរស្នាដៃរិះគន់និយម។ នៅក្នុងសៀវភៅមួយចំនួនចាប់ពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៤០ លោកមានទំនោរទៅរកទំនោរសាសនា និងប្រឆាំងនឹងធម្មជាតិនិយម។ ទំនោរប្រឆាំងនឹងកុម្មុយនិស្តរបស់លោកកាន់តែច្បាស់ឡើងៗ។ ប្រលោមលោកវិទ្យុរបស់លោក * The Liar* (១៩៥០) គឺជាសៀវភៅលក់ដាច់បំផុតក្នុងឆ្នាំ ១៩៩៩ ដោយកាសែតប្រចាំថ្ងៃមួយបានចាត់ថ្នាក់ស្នាដៃរបស់លោកជាស្នាដៃលេខបីក្នុងចំណោមប្រលោមលោកដាណឺម៉ាក។
អក្សរសាស្ត្រកោះហ្វារ៉ូ៖ កោះទាំងនេះបានក្លាយជាតំបន់ស្វយ័តរបស់ប្រទេសដាណឺម៉ាកក្នុងឆ្នាំ ១៩៤៨។ មានប្រពៃណីនៃអក្សរសិល្ប៍ហ្វារ៉ូផ្ទាល់មាត់ជាយូរមកហើយ។ អ្នកនិពន្ធហ្វារ៉ូល្បីឈ្មោះពីររូបនៅអឺរ៉ុបខាងជើងបានសរសេរជាភាសាដាណឺម៉ាក។ Jorgen-Frantz Jaconsen (១៩០០-១៩៣៨) បានបន្សល់ទុកកំណាព្យ និងប្រលោមលោក Barbasa (១៩៣៩) អំពីជីវិតនៅលើកោះនានាក្នុងសតវត្សរ៍ទី ១៨។ W. Heinesen (១៩០០-១៩៩១) បានសរសេរកំណាព្យដោយមនោសញ្ចេតនាលោហធាតុ។ រឿង និងប្រលោមលោករបស់គាត់បានប្រតិកម្មទៅនឹងស្ថានភាពសង្គម ដោយមានធាតុផ្សំនៃកំណាព្យប្រជាប្រិយ និងអាថ៌កំបាំងរ៉ូមែនទិក។ គាត់បានសរសេរជាភាសាដាណឺម៉ាក លើកលែងតែរឿងល្ខោនមួយជាភាសាហ្វារ៉ូ។
[ការផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម_២]
ប្រភព
Kommentar (0)