បើកសៀវភៅធ្វើម្ហូប ហើយតាមដានដាននៃប្រវត្តិសាស្ត្រ។

ការអានសៀវភៅធ្វើម្ហូបចាស់ៗបង្ហាញថា ពួកវាមិនត្រឹមតែរំលឹកដល់អនុស្សាវរីយ៍ និងការចងចាំពីគ្រួសារប៉ុណ្ណោះទេ។

អ្នកកាសែតអូស្ត្រាលីម្នាក់ទៀតមកពី ABC News គឺលោកស្រី Emma Siossian បានប្រៀបធៀប សៀវភៅធ្វើម្ហូប ទៅនឹង "រូបថតភ្លាមៗ" - រូបថតភ្លាមៗអំពីអ្នកដែលយើងជា និងឫសគល់របស់យើង។ ជាឧទាហរណ៍ នាងបានរៀបរាប់ពីរបៀបដែលនាងធ្វើនំណូអែលដោយប្រើរូបមន្តពីសៀវភៅធ្វើម្ហូបប្រពៃណីរបស់គ្រួសារនាង។ ម្ចាស់ដើមនៃសៀវភៅនេះគឺជីដូនរបស់ Gunn ដែលបានទិញវានៅទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1930។ ក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមលោកលើកទី 2 ម្តាយរបស់ Gunn បានធ្វើនំខេកដោយប្រើរូបមន្តដូចគ្នា ហើយបានឱ្យវាដឹកជញ្ជូនទៅឪពុករបស់នាង ដែលកំពុងបម្រើការនៅ New Guinea តាមរយៈកាកបាទក្រហម។

សព្វថ្ងៃនេះ រួមជាមួយនឹងរូបមន្តធ្វើម្ហូបទាំងនោះ នៅតែមានកំណត់ចំណាំដែលសរសេរដោយដៃដែលរៀបរាប់លម្អិតអំពីតម្លៃនៃគ្រឿងផ្សំនីមួយៗនៅពេលនោះ ដែលត្រូវបានកត់ត្រាយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ដោយម្តាយរបស់នាង។ Gunn ក៏រក្សាទុកសៀវភៅធ្វើម្ហូបដែលសរសេរដោយដៃដោយជីដូន ម្តាយ និងម្តាយក្មេករបស់នាង ដែលនាងស្រឡាញ់យ៉ាងខ្លាំង។

វាមិនមែនគ្រាន់តែជាប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់បុគ្គល ឬគ្រួសារនោះទេ។ ការក្រឡេកមើលសៀវភៅចាស់ៗបង្ហាញពីរបៀបដែលភាពប្រែប្រួលនៃជីវិតអាចត្រូវបានសន្និដ្ឋានចេញពីចំណុចសំខាន់ៗដែលរាយបញ្ជីគ្រឿងផ្សំ និងការណែនាំយ៉ាងល្អិតល្អន់សម្រាប់ការចម្អិនអាហារ។ ឧទាហរណ៍ យោងតាម Siossian ការអានឡើងវិញនូវសៀវភៅ The Barossa Cookery Book ដែលជាសៀវភៅធ្វើម្ហូបចំណាស់ជាងគេបំផុតមួយរបស់ប្រទេសអូស្ត្រាលី បង្ហាញពីឋានៈពីមុនរបស់ស្ត្រី។ សៀវភៅ The Barossa Cookery Book ត្រូវបានបោះពុម្ពជាលើកដំបូងក្នុងឆ្នាំ 1917 ហើយត្រូវបានបោះពុម្ពឡើងវិញជាបន្តបន្ទាប់រហូតដល់ការបោះពុម្ពដែលបានកែសម្រួលត្រូវបានចេញផ្សាយនៅឆ្នាំ 1932។ នៅក្នុងការបោះពុម្ពដើម អ្នកនិពន្ធស្ត្រីមិនត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះទេ គ្រាន់តែត្រូវបានសំដៅដោយអក្សរកាត់របស់ស្វាមីរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។

ស្ត្រីសម័យទំនើបពីរនាក់គឺ Sheralee Menz និង Marieka Ashmore កំពុងដឹកនាំគម្រោងមួយដើម្បីតាមដានអតីតកាល ដោយសង្ឃឹមថានឹងរកឃើញឈ្មោះរបស់ស្ត្រីទាំងនេះ និងរឿងរ៉ាវជីវិតរបស់ពួកគេ ដើម្បីឱ្យពួកគេអាចទទួលបានការទទួលស្គាល់ដែលពួកគេសមនឹងទទួលបាន។ Avery Blankenship ជានិស្សិតបណ្ឌិតនៅសាកលវិទ្យាល័យ Northeastern (សហរដ្ឋអាមេរិក) បានរកឃើញស្រដៀងគ្នានេះទាក់ទងនឹង "ការនិពន្ធ" នៃសៀវភៅធ្វើម្ហូបបុរាណ។ យោងតាមនាង នៅសតវត្សរ៍ទី 19 អ្នកដែលត្រូវបានគេទទួលស្គាល់ថាជាអ្នកនិពន្ធសៀវភៅធ្វើម្ហូប - សៀវភៅដែលមានសារៈសំខាន់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះកូនក្រមុំថ្មីថ្មោងនៅពេលនោះ - មិនមែនជា "អ្នកបង្កើត" ពិតប្រាកដនៃរូបមន្តធ្វើម្ហូបនោះទេ។ គ្រួសារអ្នកមានតែងតែជួលមនុស្សឱ្យចម្លងរូបមន្តដែលបង្កើតឡើងដោយមេចុងភៅ ឬទាសកររបស់ពួកគេ ហើយចងក្រងវាទៅជាសៀវភៅ។ ជាការពិតណាស់ ទាសករដែលមិនចេះអក្សរទាំងនេះមិនដែលត្រូវបានគេទទួលស្គាល់ចំពោះការរួមចំណែករបស់ពួកគេឡើយ។

យោងតាមលោក Wessell សៀវភៅធ្វើម្ហូបក៏បម្រើជាមូលដ្ឋានទិន្នន័យសម្រាប់កំណត់តារាងការផ្លាស់ប្តូរដូចជាគំរូនៃការធ្វើចំណាកស្រុក ភាពអាចរកបាននៃគ្រឿងផ្សំផ្សេងៗគ្នា និងការរីកចម្រើនខាងបច្ចេកវិទ្យា។ ឧទាហរណ៍ យោងតាមការវិភាគរបស់ Blankenship សៀវភៅ 1875 *In the Kitchen* របស់ Elizabeth Smith Miller បង្ហាញពីការផ្លាស់ប្តូរពីការសរសេររូបមន្តបែបនិទានរឿងទៅជាវិធីសាស្រ្ត វិទ្យាសាស្ត្រ កាន់តែច្រើន ជាមួយនឹងបញ្ជីគ្រឿងផ្សំ និងការវាស់វែងលម្អិតនៅដើមដំបូង ដូចដែលយើងឃើញសព្វថ្ងៃនេះ។ អ្នកអានសៀវភៅនេះក៏អាចរៀនអំពីស្ថានភាពនៅអាមេរិកបន្ទាប់ពីសង្គ្រាមស៊ីវិលផងដែរ។ រូបមន្តមួយចំនួននៅក្នុងនោះ ដូចជារូបមន្តសាច់ជ្រូកប្រៃ ផ្តល់នូវទស្សនៈប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏ទូលំទូលាយជាងមុនលើទាសភាពនៅអាមេរិកនៅពេលនោះ។ Emily Catt អ្នកថែរក្សានៅបណ្ណសារជាតិអូស្ត្រាលី ដែលជាកន្លែងផ្ទុកសៀវភៅធ្វើម្ហូបយ៉ាងច្រើន បានអះអាងថា រូបមន្តក៏ឆ្លុះបញ្ចាំងយ៉ាងច្បាស់អំពីបញ្ហាប្រឈមនៃសម័យកាលនីមួយៗផងដែរ។

នៅក្នុងអត្ថបទមួយសម្រាប់ History News Network ក្នុងខែកក្កដា លោកស្រី Blankenship បានអះអាងថា ការអានរូបមន្តធ្វើម្ហូបចាស់ៗគឺជាសិល្បៈមួយ ពីព្រោះអ្វីដែលលាក់ទុកនៅក្នុងរូបមន្តទាំងនោះអាចជាកំណប់ទ្រព្យនៃការភ្ញាក់ផ្អើលអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រ ទំនាក់ទំនង និងទស្សនៈដែលផ្លាស់ប្តូរ។ សៀវភៅនេះលើកឡើងនូវសំណួរថា៖ តើអ្នកណាជា "នៅក្នុងផ្ទះបាយ" ហើយអ្នកណាមានសិទ្ធិត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអ្នករស់នៅក្នុងកន្លែងនោះ? នាងបានទទួលស្គាល់ថា ការអានរូបមន្តធ្វើម្ហូប និងការត្រូវស្វែងរក "អត្ថន័យដែលលាក់កំបាំង" ដែលភ្ជាប់ពួកវាទៅនឹងបរិបទវប្បធម៌ និងប្រវត្តិសាស្ត្រ មិនមែនជារឿងរីករាយនោះទេ ប៉ុន្តែអ្នកណាដែលធ្វើជាម្ចាស់លើ "សិល្បៈ" នេះនឹងទទួលបានការត្រាស់ដឹងបញ្ញាយ៉ាងច្រើន។ លោកស្រី Blankenship សរសេរថា "(រឿងនេះ) ជួយបង្ហាញស្ត្រីដែលអាចត្រូវបានបំភ្លេចចោលដោយប្រវត្តិសាស្ត្រ ហើយជាទូទៅ លើកឡើងនូវសំណួរអំពីប្រភពដើមនៃប្រពៃណី ធ្វើម្ហូប អំពីចំនួនដៃដែលបានខិតខំបង្កើតប្រវត្តិសាស្ត្រធ្វើម្ហូបនោះ។ វិធីសាស្រ្តនេះក៏អាចត្រូវបានអនុវត្តចំពោះសៀវភៅធ្វើម្ហូបគ្រួសាររបស់អ្នកផងដែរ៖ តើរូបមន្តធ្វើម្ហូបរបស់ជីដូនរបស់អ្នកមកពីណា? តើអ្នកណាជាមិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធរបស់គាត់? តើគាត់ចូលចិត្តនំរបស់អ្នកណាជាងគេ? ឈ្មោះណាខ្លះត្រូវបានលើកឡើង និងអ្នកណាត្រូវបានមើលរំលង? ទាំងនេះគឺជាសំណួរសំខាន់ៗដែលកំពុងរង់ចាំចម្លើយ - ទោះបីជាពួកគេអាចនឹងមិនដែលមានចម្លើយពេញលេញក៏ដោយ"។

ដំបូងឡើយ រូបរាងដំបូងបំផុតគួរតែត្រូវបានលើកឡើង៖ សៀវភៅធ្វើម្ហូបបែបអណ្ណាម (1) ដោយអ្នកនិពន្ធ RPN បោះពុម្ពផ្សាយដោយហាងលក់សៀវភៅ Tin Duc ទីក្រុងសៃហ្គន ក្នុងឆ្នាំ 1909 យោងតាមព័ត៌មានដែលរក្សាទុកនៅលើ Google Books។

បន្ទាប់មក តាមលំដាប់លំដោយ គឺសៀវភៅធ្វើម្ហូបអាណ្ណាម (2) ដោយអ្នកស្រី ឡេ ហ៊ូវ កុង សារមន្ទីរ Maison J. Viet ទីក្រុងសៃហ្គន ឆ្នាំ១៩១៤ និងសៀវភៅរូបមន្តធ្វើម្ហូបមួយរយ (3) ដោយ ទ្រឿង ធី ប៊ិក (ឈ្មោះប៊ិច ទី ឃ្វេ) ដែលបោះពុម្ពផ្សាយដោយគ្រួសារ បោះពុម្ពនៅ ទីក្រុងហាណូយ ឆ្នាំ១៩១៥។ អ្វីដែលគួរឲ្យកត់សម្គាល់ជាពិសេសនោះគឺសៀវភៅ អាហាររបស់តាន់ដា (4) ដោយ ង្វៀន តូ ដែលអះអាងថាជាសិស្សរបស់កវី ដែលកត់ត្រាទម្លាប់នៃការញ៉ាំរបស់តាន់ដា ពីឆ្នាំ១៩២៨ ដល់ឆ្នាំ១៩៣៨។ សៀវភៅនេះត្រូវបានបោះពុម្ពផ្សាយដោយហាងលក់សៀវភៅ យី តាន់ ក្នុងឆ្នាំ ១៩៤៣ ដែលមានមុខម្ហូបចំនួន ៧៤ ដែលបង្កើតឡើងដោយ "មេចុងភៅ" តាន់ ដា។ ម្ហូបនីមួយៗនៅពេលនោះមានតម្លៃមិនលើសពី ២ ដុងទេ ដែលស្មើនឹងតម្លៃមាសសព្វថ្ងៃនេះ ដែលមានប្រហែល ២៨០,០០០ ដុង ដូច្នេះវាត្រូវបានចាត់ទុកថាប្រណីតខ្លាំង។ ឯកសារមួយទៀតចែងថា នៅពេលនោះ ផូមួយចានមានតម្លៃត្រឹមតែប៉ុន្មានសេនប៉ុណ្ណោះ។ ឧបមាថា ៥ សេន នោះ ២ ដុង គឺគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ផូ ៤០ ចាន។ សំណួរតែមួយគត់គឺថា តើកវីរូបនេះបានលុយពីណាដើម្បីទិញស្រា និងចម្អិនអាហារជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ចូរយើងពិនិត្យមើលរូបមន្តធ្វើម្ហូបចំនួនបី (១, ៣ និង ៤) ដែលអាចចាត់ទុកថាជាម្ហូបវៀតណាមបុរាណ ដែលតំណាងឱ្យតំបន់ទាំងបីដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ ដើម្បីមើលពីរបៀបដែលម្ហូបវៀតណាមទូទៅបំផុត និងស៊ាំបំផុតមួយចំនួនត្រូវបានចម្អិន/រៀបចំទៅតាមរូបមន្តទាំងនោះ។

ទោះបីជាមនុស្សគ្រប់គ្នានិយាយថាត្រីដែលចម្អិនក្នុងទឹកជ្រលក់ "ám" គឺជាម្ហូបពិសេសមួយរបស់ស្រុកកំណើតរបស់ពួកគេក៏ដោយ ទឹកជ្រលក់ "ám" ត្រូវបានរកឃើញនៅទូទាំងប្រទេស។ វាត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងសៀវភៅរបស់ RPN (សៃហ្គន) ដោយអ្នកស្រី Tỷ Quê ( Hue ) និងដោយ Tản Đà (ហាណូយ)។ យោងតាមវចនានុក្រមវៀតណាមរបស់ Lê Văn Đức "cháo (ám) មានម្រេចច្រើន ញ៉ាំក្តៅៗដើម្បីជំរុញឱ្យបែកញើស"។ អត្ថន័យនេះស្របគ្នាយ៉ាងល្អជាមួយនឹងអត្ថន័យនៃ "ám" នៅក្នុងវចនានុក្រម Annam-French របស់ Génibrel (1898): រីករាយ។ អាហារលួងលោម - ម្ហូបសម្រាកកាយ ប្រហែលជា?

បច្ចុប្បន្ននេះ ត្រីស្នូក ត្រីឆ្មា និងត្រីទីឡាព្យា គឺជាគ្រឿងផ្សំទូទៅនៅក្នុងម្ហូប "សម្លរត្រី"។ "ទីឡាព្យា" គឺជាឈ្មោះដែលប្រើនៅភាគខាងជើង ខណៈ "ត្រីស្នូក" គឺជាឈ្មោះដែលប្រើនៅភាគខាងត្បូង។ ប្រជាជននៅតំបន់ដីសណ្តទន្លេមេគង្គនិយាយថា ត្រីទីឡាព្យាមិនឆ្ងាញ់ដូចត្រីស្នូកខ្មៅទេ ខណៈប្រជាជននៅភាគខាងជើងនិយាយផ្ទុយពីនេះ។ ខ្ញុំជឿប្រជាជននៅតំបន់ដីសណ្តទន្លេមេគង្គច្រើនជាង ពីព្រោះនោះជាកន្លែងដែលត្រីស្នូកគ្រប់ប្រភេទត្រូវបានរកឃើញ។ ពួកគេមានឱកាសច្រើនក្នុងការបរិភោគវា និងធ្វើការវិនិច្ឆ័យរបស់ពួកគេអំពីមួយណា "ល្អជាង"។ ប្រភេទត្រីស្នូកជាទូទៅរួមមាន ត្រីស្នូកខ្មៅ ត្រីស្នូកក្រាស់ និងត្រីស្នូកមានចំណុចៗ ប៉ុន្តែមានករណីលើកលែងចំពោះរូបមន្តទូទៅនោះ៖ "សម្លរត្រី" របស់ "កវីស្រវឹង" តាន់ដា ដែលចូលចិត្តត្រីគល់រាំង ឬត្រីគល់រាំងសមុទ្រ។ ប៉ុន្តែជាមួយនឹងត្រីដែលមានឆ្អឹងខ្ពស់ដូចជាត្រីគល់រាំង កវីស្រវឹងរបស់យើងត្រូវឆ្លងកាត់បទពិសោធន៍ជាច្រើនដើម្បីធ្វើឱ្យឆ្អឹងទន់ ខណៈសាច់ត្រីនៅតែរឹងមាំ។ អ្វីដែលគួរឱ្យកោតសរសើរអំពីតាន់ដាគឺវិធីញ៉ាំដ៏ប៉ិនប្រសប់របស់គាត់៖ "ឆ្នាំងបបរតែងតែពុះលើភ្លើង។ ពេលញ៉ាំ អ្នករើសបន្លែហើយដាក់វាក្នុងចានមួយ កាត់ត្រីមួយដុំ ជ្រលក់វាក្នុងទឹកប្រហុកជាមួយក្រូចឆ្មារ ម្ទេស និងទឹកខ្មេះ រួចដាក់វាពីលើហើយញ៉ាំ។ ទំពារត្រី និងបន្លែឱ្យបានល្អ បន្ទាប់មកដួសបបរក្តៅពីរបីស្លាបព្រា រួចញ៉ាំវា"។ ម្ហូបបុរាណមើលទៅស្លេកស្លាំងបើប្រៀបធៀបទៅនឹងម្ហូបដែលទទួលបានផ្កាយ Michelin សព្វថ្ងៃនេះ! តាមពិតទៅ កំណែរបស់តាន់ដាល្អជាងវា។ នៅកន្លែងខ្លះកាលពីអតីតកាល បបរត្រូវបានប្រែក្លាយទៅជាស៊ុប ស្រដៀងនឹងសម្លរត្រីដែលយើងឃើញសព្វថ្ងៃនេះ។ ឧទាហរណ៍ "ស៊ុបត្រីពស់ជាមួយទឹកប្រហុក" របស់ Truong Thi Bich៖ "ត្រីពស់ស្ងោរយ៉ាងប៉ិនប្រសប់ជាមួយពោះវៀន / ខ្ទឹមបារាំង និងខ្លាញ់ជ្រូកស្ងោរក្នុងទឹកត្រីថ្លា / ទឹកប្រហុកផ្អែមលាយជាមួយម្រេច និងម្ទេសគ្រប់គ្រាន់ / ប៉េងប៉ោះ និងផ្លែស្ពៃទុំបន្ថែម រួចវារួចរាល់ហើយ"។

សាច់មាន់ធ្លាប់ជាម្ហូបមួយដែលអាចបរិភោគដោយសម្ងាត់ដោយមិនចាំបាច់ឲ្យអ្នកជិតខាងដឹង។ នៅក្នុងបរិបទនោះ បំណងប្រាថ្នាដែលត្រូវបានបង្ក្រាបនេះបាននាំឱ្យមានការបង្កើតម្ហូបសាច់មាន់ជាច្រើនលើសពីអ្វីដែលមាននៅក្នុងរូបមន្តប្រពៃណី។

ជាពិសេស វិធីប្រពៃណីនៃការចម្អិន "តាំ" (សាច់មាន់ស្ងោរ) ពាក់ព័ន្ធនឹងការដាក់សណ្តែកបៃតង សណ្តែកដី ផ្លែពុទ្រា គ្រាប់ផ្កាឈូក ផ្សិតត្រចៀកក្រាញ់ និងផ្សិតស៊ីតាកេចូលទៅក្នុងផ្នែកកន្ទុយសាច់មាន់ បន្ទាប់មកដាំឱ្យពុះរហូតដល់ឆ្អិន។ ទឹកស៊ុបត្រូវបានប្រើជាស៊ុប។ ពោះវៀនមាន់ដែលដាក់ជាម្ហូបសំខាន់។ កាលពីអតីតកាល គ្រួសារចិនច្រើនតែធ្វើអំពើសប្បុរសធម៌ដោយផ្តល់ពោះវៀនមាន់ រួមជាមួយស៊ុប និងសាច់មាន់ដល់អ្នកសុំទាន។ "តាំ" សម័យទំនើបគឺខុសគ្នាទាំងស្រុងពីអតីតកាល។ ឧទាហរណ៍ សម្លរមាន់ជាមួយម្ទេសបៃតងប្រើស្លឹកម្ទេស និងម្ទេសទាំងមូលដែលចម្អិនក្នុងឆ្នាំងក្តៅជាមួយសាច់មាន់ដែលបានរៀបចំទុកជាមុន។ សាច់មាន់ត្រូវបានចម្អិនតាមកម្រិតដែលចង់បានដោយអ្នកទទួលទានអាហារ លែងទន់ដូចនៅសម័យមុនទៀតហើយ។ អ្នកស្រី ប៊ីច មានម្ហូបសាច់មាន់ពីរមុខដែលមានខគម្ពីរដូចខាងក្រោម ដែលបង្ហាញម្ហូបភ្លាមៗដោយមិនចាំបាច់ណែនាំបន្ថែម៖ "សាច់មាន់ស្ងោរយ៉ាងប៉ិនប្រសប់ អរគុណចំពោះទឹកស៊ុបថ្លា / ប្រឡាក់ជាមួយទឹកត្រី ជូរ និងអំបិល / ពន្លកឬស្សី និងផ្សិតជាមួយម្រេចបន្តិច / នៅពេលដែលទន់ ខ្ទឹមបារាំងបៃតងត្រូវបានបន្ថែម"។ «សាច់មាន់វ័យក្មេង ចំហុយយ៉ាងប៉ិនប្រសប់ មានរសជាតិផ្អែម ក្រអូប និងទន់/ហែកវាជាដុំតូចៗ រួចចាក់ទឹកជ្រលក់ចូល/ប្រោះជាមួយអំបិល និងម្រេច លាយឱ្យសព្វ/លាបជាមួយស្លឹកជីរអង្កាម និងស្លឹកគ្រៃ»។ ម្ហូបសាច់មាន់របស់លោក តាន់ ដា មានលក្ខណៈស្មុគស្មាញជាង៖ ការធ្វើត្រាប់តាមនំប៉ាវក្ងោក។ គាត់បានជ្រើសរើសសាច់មាន់វ័យក្មេងធាត់មួយក្បាល អាំងវាលើភ្លើងដើម្បីយករោមចេញ ជ្រើសរើសសុដន់ពីរដុំ ជូតវាជាមួយអំបិល ហាន់វាឱ្យល្អិតៗ រួចលាយវាជាមួយស្បែកសាច់ជ្រូកឆ្អិនហាន់ល្អិតៗ (មិនមែនបុកដូចនៅភាគខាងត្បូងទេ) លាយជាមួយម្សៅអង្ករដំណើបអាំង លាយជាមួយអំបិល រួចបុករហូតដល់រលោង។ រុំដោយស្លឹកល្វាខ្ចី រួចស្លឹកចេក។ គាត់បានព្យួរវារយៈពេលបីថ្ងៃដើម្បីឱ្យវាឡើងជាតិ ferment។ វាត្រូវបានបរិភោគជាមួយទឹកជ្រលក់ខ្ទឹមសបុក និងអំបិល។ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងនំប៉ាវក្ងោកដែលគាត់បានបរិភោគច្រើនដង គាត់ចាត់ទុកថាវាមិនឆ្ងាញ់តិចជាងនេះទេ។

ទឹកត្រីវៀតណាមថ្មីៗនេះបានក្លាយជាការពេញនិយមយ៉ាងខ្លាំង ដូចជាភ្លើងឆេះនៅក្នុងផ្ទះបាយ។ ប្រជាជនវៀតណាមមិនហៅបន្លែដែលមានជាតិ fermented ថា "ទឹកត្រី" ទេ ដូច្នេះអត្ថបទនេះមិននិយាយអំពីទឹកស៊ីអ៊ីវ ឬគ្រឿងផ្សំស្រដៀងគ្នាផ្សេងទៀតទេ។ ទាក់ទងនឹងទឹកត្រី អ្នកនិពន្ធ RPN ហាក់ដូចជាត្រូវបានជះឥទ្ធិពលដោយវប្បធម៌លោកខាងលិច ប្រហែលជាទទួលរងពី "ការភ័យខ្លាចចំពោះប៉ាស្តាត្រី" ដោយគ្រាន់តែលើកឡើងដោយសង្ខេបនៅក្នុង "ជំពូកទី VII ទឹកត្រី"។

ក្រោយមក អ្នកស្រី ប៊ីច មកពីទីក្រុងហ៊ូ បាន «រស់នៅក្នុងជីវិតធ្វើម្ហូប» ជាមួយនឹងទឹកត្រីជាច្រើនប្រភេទ ជាពិសេសការរួមផ្សំនៃបបរបង្គារ និងគ្រឿងផ្សំផ្សេងទៀតដូចជា MSG។ សៀវភៅរបស់គាត់រាយបញ្ជីមុខម្ហូបចំនួន ៤០ មុខដែលមានរសជាតិ «ទឹកត្រី» និងសារធាតុបន្ថែមផ្សេងៗ ដើម្បីធ្វើឱ្យរសជាតិកាន់តែស្រាល (ស្ករ បង្គា បង្គារស្ងួត សាច់។ល។) បង្កើតក្លិនក្រអូប (ខ្ទឹមស ខ្ទឹមបារាំង ខ្ញី ម្រេច ល្ង) បន្ថែមរសជាតិសម្បូរបែប (ខ្លាញ់) និងរសជាតិជូរ (ផ្លែស្ពឺ)។ មានរូបមន្តសម្រាប់ «ធ្វើទឹកត្រី» ដោយប្រើត្រីបួនប្រភេទ៖ «ត្រីម៉ាកែលឆ្នូតៗ ត្រីបារ៉ាគូដា ត្រីធូណា និងត្រីស្កាដ ដែលប្រឡាក់ជាមួយទឹកត្រីយ៉ាងច្រើន។ ឆ្អឹងត្រូវបានអាំង និងរុំដោយក្រណាត់មុនពេលចម្អិន។ ក្រណាត់ក្រាស់ត្រូវបានច្រោះដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ដែលបណ្តាលឱ្យមានទឹកស៊ុបថ្លា»។

សម្លរត្រីក្បាលពស់កំណែថ្មី។ រូបថត៖ ង៉ុយ យិន

ម្ហូបប្រឡាក់ត្រីរបស់គាត់ក៏មិនធម្មតាដែរ៖ «សម្លដង្កូវក្លែងក្លាយ» «ម្ហូបប្រឡាក់ពងក្តាម» «ម្ហូបប្រឡាក់បង្គាជូរ» (ម្ហូបដែលមិនសូវមានរសជាតិ ប៉ុន្តែវាហាក់ដូចជាល្បីជាងម្ហូបប្រឡាក់បង្គាជូរល្បីពី Go Cong) «ម្ហូបប្រឡាក់ស្ពៃចំហុយ» «ម្ហូបប្រឡាក់ត្រីធូណាជូរ» «ម្ហូបប្រឡាក់ពោះវៀនត្រីធូណាជូរ» «ម្ហូបប្រឡាក់ត្រីធូណានិងត្រីអាន់ឆូវី» «ម្ហូបត្រីម៉ាកែលជូរ» «ម្ហូបត្រីអាន់ឆូវីជូរ» «ម្ហូបត្រីម៉ាកែលជូរ» «ម្ហូបត្រីម៉ាកែលជូរ» «ម្ហូបត្រីម៉ាកែលជូរ» «ម្ហូបត្រីម៉ាកែលជូរជាមួយម្ទេសនិងប៉េងប៉ោះ» «ម្ហូបស៊ុបត្រីប្រឡាក់» និង «ម្ហូបបង្គាដែលបាត់បំណែក»។ ម្ហូបប្រឡាក់ត្រីសរុបចំនួន 12 ប្រភេទ។ ប្រជាជនមកពីតំបន់ដីសណ្ដទន្លេមេគង្គសព្វថ្ងៃត្រូវទទួលខុសត្រូវមុនប្រជាជនទីក្រុង Hue។ ពេលទៅហាណូយ វង្វេងក្នុងពិភពម្ហូបប្រឡាក់ត្រីប្រឡាក់របស់លោក Tan Da អ្នកកាន់តែក្លាយជាមនុស្សឆោតល្ងង់ថែមទៀត។ ទឹកត្រីធ្វើនៅផ្ទះរួមមាន "ទឹកត្រីក្តាម" "ទឹកត្រីឆ្អឹងជំនីរជ្រូក" "ទឹកត្រីម៉ាកឃឺរ៉េល" "ទឹកត្រីធុយត្រឹន" (ប្រភេទទឹកប្រហុកតូចៗដែលមើលទៅដូចជាកន្ទក់ ហើយមានច្រើនបន្ទាប់ពីបុណ្យតេត) "ទឹកត្រីរឿយ" "ទឹកត្រីបង្គាររ៉ៅ" (ទំហំប្រហែលម្រាមដៃ) "ទឹកត្រីបង្គាររីវ ទឹកត្រីបង្គារបាយ" "ទឹកត្រីឡានកាញ់" (ត្រីតូចៗក្នុងគ្រួសារត្រីគល់រាំង) "ទឹកត្រីង៉ាន" និង "ទឹកត្រីទ្រ"។ គួរបន្ថែមថា នៅដើមទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1900 ការណែនាំសម្រាប់ធ្វើទឹកជ្រលក់ដោយអ្នកនិពន្ធ RPN មិនច្បាស់លាស់ និងពិបាកយល់។ រូបមន្តបួនជួរនីមួយៗសម្រាប់ម្ហូបដោយអ្នកស្រីទីក្វេគឺកាន់តែពិបាកយល់ ជាពិសេសជាមួយនឹងពាក្យគ្រាមភាសាហ្វេជាច្រើន... ការប្រៀបធៀបសៀវភៅចាស់ៗជាមួយសៀវភៅទំនើប វាច្បាស់ណាស់ថាមានការផ្លាស់ប្តូរជាច្រើនបានកើតឡើង។

ការធ្វើតាមរូបមន្តដើម្បីធ្វើម្ហូបដ៏ឈ្ងុយឆ្ងាញ់លែងជាគោលដៅចុងក្រោយនៃសៀវភៅធ្វើម្ហូបទៀតហើយ ទាំងពីទស្សនៈរបស់អ្នកនិពន្ធ ឬអ្នកអាន។ ខណៈពេលដែលសៀវភៅទាំងនេះប្រហែលជាលែងមានឋានៈជាតារាល្បីដូចពីមុនជាមួយនឹងកម្មវិធីធ្វើម្ហូបនៅលើកញ្ចក់ទូរទស្សន៍ ឬរូបមន្តធ្វើម្ហូបដែលហូរចូលអ៊ីនធឺណិត សៀវភៅធ្វើម្ហូបនៅតែជាទំនិញដែលអាចលក់បាន ទោះបីជាមិនមែនគ្រប់គ្នាដែលទិញវាមានបំណងធ្វើតាមការណែនាំក៏ដោយ។

ពួកគេបានយកច្បាប់ចម្លងដើមដែលមានពណ៌លឿងនៃសៀវភៅ The Margaret Fulton Cookbook (ឆ្នាំ 1969) ដោយរៀបរាប់ដោយមោទនភាពថា សៀវភៅរបស់គាត់ត្រូវបានបន្តពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់ - ដែលមនុស្សម្នាក់ៗផ្តល់ឱ្យវាទៅជំនាន់បន្ទាប់ នៅពេលដែលពួកគេផ្លាស់ទៅរស់នៅ និងបង្កើតគ្រួសារផ្ទាល់ខ្លួន។

ការបោះពុម្ពខួបលើកទី 50 នៃសៀវភៅធ្វើម្ហូប Margaret Fulton។ រូបថត៖ Hardie Grant Books

បន្ទាប់មក Fulton នឹងញញឹមយ៉ាងផ្អែមល្ហែម ហើយបើកទំព័រសៀវភៅធ្វើម្ហូបដូចជាកំពុងស្វែងរកអ្វីមួយ។ បន្ទាប់មកនាងនឹងបិទសៀវភៅ មើលពួកវាដោយទឹកមុខខឹងសម្បារ ហើយលេងសើចនឹង "រិះគន់" ពួកគេដូចដែលបានពិពណ៌នាខាងលើ។ នេះគឺជាការចងចាំរបស់ជីដូនរបស់នាង Margaret Fulton ដែលត្រូវបានរៀបរាប់ដោយអ្នកនិពន្ធម្ហូបអាហារ Kate Gibbs នៅក្នុង The Guardian នៅចុងឆ្នាំ 2022។ Gibbs និយាយថា នេះជាភស្តុតាងដែលថាការចូលទៅក្នុងផ្ទះបាយ ហើយធ្វើតាមរូបមន្តអាចគ្រាន់តែជាតួនាទីគាំទ្រនៅក្នុងសៀវភៅធ្វើម្ហូប។ ដូច្នេះហេតុអ្វីបានជាមនុស្សទិញវា? "មួយផ្នែកដើម្បីសុបិន្ត។ មនុស្សស្រមៃមើលពិធីជប់លៀងអាហារពេលល្ងាច ការជួបជុំ តុដែលរៀបចំយ៉ាងស្រស់ស្អាត និងការសន្ទនាដ៏ទាក់ទាញ។ ដូចគ្នានឹងរបៀបដែលយើងទិញទស្សនាវដ្តី ម៉ូដ ដូចជា Vogue ទោះបីជាយើងមិនមានបំណងបោះចោលស្បែកជើងរបស់យើង ឬអានទស្សនាវដ្តីរចនាផ្ទះនៅពេលដែលយើងមិនអាចមានលទ្ធភាពជួលផ្ទះក៏ដោយ" Gibbs បានសរសេរ។ ជាការពិតណាស់ សព្វថ្ងៃនេះ មានវិធីរាប់មិនអស់ដើម្បីស្វែងរករូបមន្តធ្វើម្ហូប។ សៀវភៅធ្វើម្ហូបទំនើបគឺជាកន្លែងជួបជុំគ្នារវាងអ្នកដែលចង់និទានរឿង និងអ្នកដែលត្រៀមខ្លួនស្តាប់។ វាមិនមែនជារឿងចម្លែកទេក្នុងការទិញសៀវភៅធ្វើម្ហូប ប៉ុន្តែមិនដែលចម្អិនអ្វីតាមរូបមន្តនោះទេ ហើយនោះជារឿងល្អ។

«ខ្ញុំទិញសៀវភៅធ្វើម្ហូបដើម្បីស្វែងរកគំនិតធ្វើម្ហូប ដើម្បីអានរឿងរ៉ាវគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ និងរៀនបច្ចេកទេសធ្វើម្ហូប ជាជាងស្វែងរករូបមន្តធ្វើម្ហូបដែលអាចរកបានយ៉ាងងាយស្រួលជាមួយនឹងការស្វែងរកនៅលើ Google» នេះបើតាមសម្ដីរបស់អ្នកនិពន្ធផ្នែកវប្បធម៌ Nilanjana Roy នៅក្នុងកាសែត Financial Times ក្នុងខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៣។ នៅក្នុងអត្ថបទមួយនៅលើ LitHub អ្នកនិពន្ធ Joshua Raff បានចង្អុលបង្ហាញបន្ថែមទៀតអំពីភាពខុសគ្នារវាងសៀវភៅធ្វើម្ហូបមុន និងក្រោយការផ្ទុះឡើងនៃរូបមន្តធ្វើម្ហូបតាមអ៊ីនធឺណិត និងការផ្លាស់ប្តូរឆ្ពោះទៅរកភាពងាយស្រួលនៅក្នុងអ្វីៗផ្សេងទៀតនៅក្នុងពិភពលោក។

អ្នកសរសេរប្លុកម្ហូបអាហារអូស្ត្រាលី Phoodie បានចែករំលែករូបថតនៃសៀវភៅ *The Margaret Fulton* ដែលបានចុះហត្ថលេខា។ Phoodie មានគម្រោងផ្តល់សៀវភៅនេះទៅឱ្យកូនស្រីរបស់គាត់ ដោយហេតុនេះនឹងបន្តវាទៅជំនាន់ទីបួននៃគ្រួសាររបស់គាត់។

ជាពិសេស យោងតាមអ្នកនិពន្ធម្ហូបអាហាររូបនេះ សៀវភៅបុរាណដូចជា French Country Cooking (1951), Mastering the Art of French Cooking (1961) និង The Classic Italian Cookbook (1973) ពីមុនបានផ្តល់ចំណេះដឹងជាមូលដ្ឋានដល់មេចុងភៅជំនាន់ៗ ចាប់ពីអ្នកស្ម័គ្រចិត្តរហូតដល់អ្នកជំនាញ ជាមួយនឹងរូបមន្តធ្វើម្ហូបបារាំង និងអ៊ីតាលី ការណែនាំ និងបរិបទវប្បធម៌ជាមូលដ្ឋានមួយចំនួន។

សៀវភៅធ្វើម្ហូបនៅហាងលក់សៀវភៅមួយក្នុងទីក្រុងហូជីមិញ។ រូបថត៖ TS

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេខ្វះរូបភាព រឿងផ្ទាល់ខ្លួនអំពីការចម្អិនអាហារ ឬការរីករាយជាមួយអាហារជាមួយមិត្តភក្តិ និងក្រុមគ្រួសារ និងការអត្ថាធិប្បាយវប្បធម៌ទូលំទូលាយជាង។ នេះគឺខុសគ្នាទាំងស្រុងពីសៀវភៅធ្វើម្ហូបសព្វថ្ងៃនេះ ដែលបន្ថែមពីលើរូបមន្តធ្វើម្ហូប និងការណែនាំអំពីបច្ចេកទេស និងគ្រឿងផ្សំ ក៏មាននិទានកថាដែលបង្ហាញពីរូបមន្តធ្វើម្ហូប វប្បធម៌ ឬបរិបទ ហើយត្រូវបានអ្នកអានទទួលជាអត្ថបទផ្ទាល់ខ្លួន សៀវភៅ ធ្វើដំណើរ ឬមគ្គុទ្ទេសក៍ជីវិត។ លោក Matt Sartwell អ្នកគ្រប់គ្រងហាងលក់សៀវភៅធ្វើម្ហូប Kitchen Arts and Letters ដែលមានមូលដ្ឋាននៅទីក្រុងញូវយ៉ក យល់ស្របថា៖ អ្នកទិញសៀវភៅធ្វើម្ហូបចង់បានអ្វីមួយច្រើនជាងគ្រាន់តែជាសំណុំនៃរូបមន្តធ្វើម្ហូប ហើយ "អ្វីមួយ" នោះគឺជាសំឡេងតែមួយគត់របស់អ្នកនិពន្ធ។

ស្រដៀងគ្នានេះដែរ លោក Michael Lui Ka – អតីតនិពន្ធនាយកនៃទស្សនាវដ្តីម្ហូបអាហារ Eat and Travel Weekly និងជាម្ចាស់ហាងលក់សៀវភៅធ្វើម្ហូប Word by Word នៅទីក្រុងហុងកុង – ក៏បន្តទស្សនវិជ្ជាផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គាត់ផងដែរ – ដោយរួមបញ្ចូលគ្នានូវវិទ្យាសាស្ត្រ ភាពច្នៃប្រឌិត និងការចម្អិនអាហារ – នៅក្នុងការប្រមូលរូបមន្តស៊ុបចិនចំនួន 365 របស់គាត់។ គាត់បានប្រាប់ South China Morning Post ថា “ខ្ញុំចង់ណែនាំស៊ុបជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដោយបង្កើតការប្រមូលផ្ដុំដោយផ្អែកលើរដូវកាល និងពាក្យព្រះអាទិត្យប្រពៃណីចិន ដែលជាកត្តាដែលអាចប៉ះពាល់ដល់ការរំលាយអាហារ និងមុខងាររាងកាយរបស់យើង”។ លើសពីនេះ សៀវភៅធ្វើម្ហូបនាំមកនូវសេចក្តីរីករាយ និងជំរុញភាពច្នៃប្រឌិត។ លោក Peter Find ប្រធានមេចុងភៅនៃភោជនីយដ្ឋានអាល្លឺម៉ង់ Heimat ដោយ Peter Find នៅទីក្រុងហុងកុង បានប្រាប់ South China Morning Post ថា “វាមិនមែនគ្រាន់តែអំពីការបង្កើតរូបមន្តឡើងវិញនោះទេ ប៉ុន្តែអំពីការគិតអំពីរបៀបដែលមេចុងភៅបង្កើតវា”។ យោងតាមគាត់ រូបមន្តនៅក្នុងសៀវភៅជួយអ្នកអានឱ្យយល់ពីផ្នត់គំនិតរបស់មេចុងភៅ ទោះបីជាពួកគេមិនដឹងថាពួកគេអាចចម្អិនវាដោយខ្លួនឯងបានឬអត់ក៏ដោយ។

សៀវភៅធ្វើម្ហូបថ្មីៗបានបោះពុម្ពផ្សាយនៅឆ្នាំ ២០២៤។ រូបថត៖ ចងក្រងដោយ Esquire។

លើសពីនេះ មូលហេតុមួយដែលអ្នកអានជាច្រើនងាកទៅរកសៀវភៅធ្វើម្ហូបគឺដើម្បីទទួលបានការណែនាំច្បាស់លាស់ពីអ្នកជំនាញ ដោយសារបរិមាណព័ត៌មានដ៏ច្រើនលើសលប់តាមអ៊ីនធឺណិតអាចលើសលប់ ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សមិនប្រាកដពីរបៀបចម្អិនអាហារឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។ លើសពីនេះ អ្នកទិញសៀវភៅចង់ដឹងពីអ្វីដែលមេចុងភៅគិត និងរបៀបដែលពួកគេចម្អិនដើម្បីក្លាយជាមនុស្សល្បីល្បាញក្នុងពិភពធ្វើម្ហូប។ មិនត្រូវនិយាយទេ សៀវភៅធ្វើម្ហូបដែលសរសេរដោយមេចុងភៅល្បីឈ្មោះ គឺជាអំណោយដ៏មានតម្លៃ ឬវត្ថុអនុស្សាវរីយ៍សម្រាប់ខ្លួនឯង ឬមនុស្សជាទីស្រលាញ់ដែលចូលចិត្តចម្អិនអាហារ ដូចជាមោទនភាពដែលមនុស្សមានអារម្មណ៍ជាម្ចាស់សៀវភៅ The Margaret Fulton Cookbook ពីឆ្នាំ 1969។

លោកស្រី Helen Le ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជា Le Ha Huyen បច្ចុប្បន្នរស់នៅ និងធ្វើការនៅ ទីក្រុងដាណាង ។ គាត់ជាម្ចាស់ឆានែល YouTube Helen's Recipes (មានអ្នកជាវជាង 639,000 នាក់) និងជាអ្នកនិពន្ធសៀវភៅ *Vietnamese Food with Helen's Recipes* (2014), *Vietnamese Dishes with Helen* (2015), *Simply Pho* (បោះពុម្ពជាភាសាអង់គ្លេស បោះពុម្ពក្នុងឆ្នាំ 2017 បោះពុម្ពជាភាសាចិន បោះពុម្ពក្នុងឆ្នាំ 2019), *Xi Xa Xi Xup* (2017), *Homemade Vegetarian Dishes* (2021) និងថ្មីៗនេះគឺ *Vegan Vietnamese* (2023)។ *អ្នកល្បីល្បាញដោយសាររូបមន្តវីដេអូរបស់អ្នករួចហើយ ហេតុអ្វីបានជាអ្នកនៅតែចង់បោះពុម្ពសៀវភៅ នៅពេលដែលមនុស្សអាចរៀនពីឆានែល YouTube របស់អ្នកបានយ៉ាងងាយស្រួល? * - វាគឺជាអ្នកមើល វីដេអូរបស់ខ្ញុំ ដែលបានស្នើសុំសៀវភៅដំបូង ពីព្រោះពួកគេចង់កាន់ស្នាដៃជាក់ស្តែងនៅក្នុងដៃរបស់ពួកគេ - ជាកន្លែងដែលអ្នកអានអាចស្វែងរករឿងរ៉ាវ និងភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយវប្បធម៌ធ្វើម្ហូបតាមរបៀបដ៏ស៊ីជម្រៅ។ នោះហើយជាអ្វីដែលជំរុញទឹកចិត្តខ្ញុំឱ្យចាប់ផ្តើមបង្កើតសៀវភៅ ទោះបីជាខ្ញុំមិនពូកែសរសេរក៏ដោយ។ បន្ទាប់ពីបានបោះពុម្ពសៀវភៅដំបូងរបស់ខ្ញុំដោយខ្លួនឯង ខ្ញុំបានដឹងថាការបោះពុម្ពសៀវភៅមានតម្លៃពិសេសមួយដែលវីដេអូមិនអាចជំនួសបានទាំងស្រុង។ សៀវភៅផ្តល់ជូននូវបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ដែលអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកអានផ្តោតអារម្មណ៍ និងស្វែងយល់ទំព័រនីមួយៗយឺតៗ ដោយគិតគូរ និងសញ្ជឹងគិត។ វាក៏បង្កើតអារម្មណ៍នៃអនុស្សាវរីយ៍ និងប្រពៃណីផងដែរ - ដូចជារបៀបដែលយើងធ្លាប់ស្វែងរករូបមន្តធ្វើម្ហូបនៅក្នុងសៀវភៅកត់ត្រារបស់ម្តាយ ឬជីដូនរបស់យើង។ លើសពីនេះ សៀវភៅអាចត្រូវបានរក្សាទុក និងយោងនៅពេលណាក៏បាន មិនថាមានការចូលប្រើអ៊ីនធឺណិតឬអត់នោះទេ។ សម្រាប់ខ្ញុំ ការបោះពុម្ពសៀវភៅគឺជាមធ្យោបាយមួយដើម្បីសង្ខេប និងថែរក្សាបទពិសោធន៍ និងចំណេះដឹងធ្វើម្ហូប ដោយបង្កើតតម្លៃយូរអង្វែង និងប្រកបដោយនិរន្តរភាពបើប្រៀបធៀបទៅនឹងពិភពឌីជីថលដែលមានល្បឿនលឿននៃខ្លឹមសារអនឡាញ។ ក្នុងរយៈពេលពីរបីទសវត្សរ៍ទៀត វីដេអូរបស់ខ្ញុំអាចនឹងបាត់ទៅវិញដោយសារតែការផ្លាស់ប្តូរវេទិកា ប៉ុន្តែសៀវភៅរបស់ខ្ញុំនឹងនៅតែមាននៅលើធ្នើរបណ្ណាល័យនៅក្នុងប្រទេសផ្សេងៗ។ នោះពិតជាពិសេសណាស់ មែនទេ? * ទីផ្សារសៀវភៅធ្វើម្ហូបត្រូវបានជះឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងដោយវេទិកាអនឡាញ។ តើកត្តាអ្វីខ្លះដែលជួយអ្នកឱ្យមានទំនុកចិត្តក្នុងការជ្រើសរើសបោះពុម្ពសៀវភៅ? - ខ្ញុំជឿថាសៀវភៅធ្វើម្ហូបមានភាពទាក់ទាញពិសេស និងតម្លៃដែលមិនងាយជំនួសដោយខ្លឹមសារអនឡាញ ដូចជាភាពជឿជាក់ និងការរៀបចំជាប្រព័ន្ធ។

ហេលេន លេ និងសៀវភៅធ្វើម្ហូបដែលបានបោះពុម្ពផ្សាយរបស់នាង។ រូបថត៖ ផ្តល់ដោយអ្នកនិពន្ធ។

សៀវភៅធ្វើម្ហូប ជាពិសេសសៀវភៅដែលសរសេរដោយមេចុងភៅល្បីៗ ឬអ្នកមានឥទ្ធិពលផ្នែកធ្វើម្ហូប ជារឿយៗផ្តល់នូវរូបមន្តដែលមានគុណភាពខ្ពស់ និងបានសាកល្បងតាមពេលវេលា។ អ្នកអានអាចទុកចិត្តបានថារូបមន្តទាំងនោះមានភាពត្រឹមត្រូវខ្ពស់ ហើយនឹងផលិតម្ហូបឆ្ងាញ់ៗតាមការរំពឹងទុក។ ទន្ទឹមនឹងនេះ ការចម្អិនអាហារដោយប្រើរូបមន្តដែលមាននៅលើអ៊ីនធឺណិតអាចទទួលបានជោគជ័យ ឬមិនទទួលបានជោគជ័យ។ សៀវភៅធ្វើម្ហូបអាចផ្តល់នូវវិធីសាស្រ្តជាប្រព័ន្ធ ដែលជួយអ្នកចាប់ផ្តើមកែលម្អបន្តិចម្តងៗ ឬស្វែងយល់កាន់តែស៊ីជម្រៅអំពីម្ហូបជាក់លាក់ណាមួយ។ លើសពីនេះ សៀវភៅបង្កើតបទពិសោធន៍ពិភពពិតដែលឧបករណ៍អនឡាញមិនអាចផ្តល់ជូនបាន។ ការត្រឡប់ទំព័រនានា ការកត់ចំណាំដោយផ្ទាល់លើសៀវភៅ ឬការមានសៀវភៅនៅក្នុងផ្ទះបាយតែងតែជាការរីករាយសម្រាប់អ្នកចូលចិត្តធ្វើម្ហូប។ វាដូចជាទ្រព្យសម្បត្តិផ្ទាល់ខ្លួន អ្វីមួយដែលអាចរក្សាទុកបានសម្រាប់មនុស្សជំនាន់ក្រោយ។ នៅពេលអានសៀវភៅ អ្នកអានមានកន្លែង និងពេលវេលាដើម្បីសញ្ជឹងគិត និងសិក្សាឱ្យបានហ្មត់ចត់។ ទន្ទឹមនឹងនេះ ជាមួយនឹងខ្លឹមសារអនឡាញ មនុស្សច្រើនតែអានរំលងយ៉ាងលឿន ហើយអាចត្រូវបានរំខានដោយកត្តាជាច្រើនទៀត។ អ្នកនិពន្ធជាច្រើននៅជុំវិញ ពិភពលោក សព្វថ្ងៃនេះកំពុងបន្តផ្លូវនៃការសរសេរសៀវភៅធ្វើម្ហូបមិនត្រឹមតែដើម្បីចែករំលែករូបមន្តប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងតម្លៃផ្សេងទៀតផងដែរ។ តើទស្សនៈនេះអនុវត្តចំពោះអ្នក និងសៀវភៅរបស់អ្នកទេ? ខ្ញុំក៏ជឿជាក់ផងដែរថា សៀវភៅធ្វើម្ហូបមិនមែនគ្រាន់តែជាការប្រមូលផ្តុំនៃរូបមន្តនោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជាដំណើរវប្បធម៌ និងអារម្មណ៍ផងដែរ។ នៅក្នុងរូបមន្តនីមួយៗ ខ្ញុំតែងតែព្យាយាមចែករំលែករឿងរ៉ាវអំពីប្រភពដើមនៃម្ហូប ការចងចាំផ្ទាល់ខ្លួន ឬលក្ខណៈនៃប្រវត្តិគ្រួសារ និងប្រពៃណី។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាតាមរយៈសៀវភៅរបស់ខ្ញុំ អ្នកអាននឹងមិនត្រឹមតែរៀនពីរបៀបចម្អិនអាហារប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងទទួលបានការយល់ដឹងកាន់តែស៊ីជម្រៅអំពីវប្បធម៌វៀតណាម ដោយមានអារម្មណ៍ស្រឡាញ់ និងចំណង់ចំណូលចិត្តដែលខ្ញុំមានចំពោះម្ហូបអាហារ។ ការផ្សំរូបមន្ត និងរឿងរ៉ាវបង្កើតបទពិសោធន៍ដ៏ទូលំទូលាយ ដែលជម្រុញអ្នកអានឱ្យស្វែងយល់ និងឱ្យតម្លៃចំពោះតម្លៃម្ហូបអាហារប្រពៃណីបន្ថែមទៀត។ លើសពីនេះ ខ្ញុំក៏ផ្តល់អាទិភាពដល់សោភ័ណភាពក្នុងការបង្ហាញម្ហូបអាហារ និងការរចនាសៀវភៅផងដែរ។ រូបភាពដ៏ស្រស់ស្អាត និងប្លង់ចុះសម្រុងគ្នាមិនត្រឹមតែទាក់ទាញអ្នកអានប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជម្រុញពួកគេឱ្យចម្អិនអាហារផងដែរ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាតាមរយៈកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងទាំងនេះ សៀវភៅរបស់ខ្ញុំអាចផ្តល់តម្លៃលើសពីការចម្អិនអាហារ ដោយក្លាយជាស្ពានរវាងមនុស្ស និងវប្បធម៌ រវាងអតីតកាល និងបច្ចុប្បន្នកាល។ សូមអរគុណ!

ដោយមិនអាចទប់ទល់នឹងការល្បួងនៃមុខម្ហូបដែលគាត់បានឃើញក្នុងភាពយន្ត លោក Tran Ba Nhan បានសម្រេចចិត្តចាប់ផ្តើមចម្អិនអាហារឆ្ងាញ់ៗដែលគាត់ធ្លាប់បានឃើញនៅលើអេក្រង់។ លោក Nhan គឺជាម្ចាស់ឆានែល TikTok ដែលអនុញ្ញាតឱ្យលោក Nhan ចម្អិន (@nhanxphanh) ដែលមានអ្នកតាមដានជាង 419,600 នាក់បន្ទាប់ពីជិតពីរឆ្នាំ។ ទោះបីជាមិនដែលមានការបណ្តុះបណ្តាលធ្វើម្ហូបជាផ្លូវការក៏ដោយ ក៏អ្នកបង្កើត TikToker អាយុ 26 ឆ្នាំរូបនេះទាក់ទាញអ្នកទស្សនាជាមួយនឹងស៊េរីពិសេសរបស់គាត់ "In Movies" ដែលមានវីដេអូជិត 60 ដែលបង្កើតឡើងវិញនូវមុខម្ហូបដែលបានបង្ហាញខ្លួននៅលើអេក្រង់ ចាប់ពីខ្សែភាពយន្តសកម្មភាពផ្ទាល់រហូតដល់រឿងគំនូរជីវចល។ ទាំងនេះរួមមានមីរ៉ាមដុនពីរឿង Parasite, ratatouille ពីខ្សែភាពយន្តគំនូរជីវចលដែលមានឈ្មោះដូចគ្នា, មីរ៉ាមេន shoyu ពីរឿង Detective Conan, មីប្រេងខ្ទឹមបារាំងបៃតងពីរឿង Everything Everywhere All at Once និងសូម្បីតែតាកូប្រពៃណីពីរឿង Avengers: Endgame ដ៏ល្បីល្បាញ...

អាហារនៅក្នុងរូបតុក្កតា និងកំណែដែលបង្កើតឡើងវិញដោយ Nhân។ រូបភាពត្រូវបានកាត់ចេញពីវីដេអូ។

វីដេអូនីមួយៗត្រូវបានថត និងកែសម្រួលយ៉ាងល្អិតល្អន់ ដែលនាំអ្នកទស្សនាចូលទៅក្នុងផ្ទះបាយ ជាកន្លែងដែលលោក Nhân ណែនាំម្ហូប ភាពយន្ត គ្រឿងផ្សំ និងវិធីចម្អិនអាហារយ៉ាងលម្អិត។ ដោយធ្វើការផ្នែកភស្តុភារកម្មនៅទីក្រុងហូជីមិញ លោក Nhân និយាយថា នៅពេលមើលភាពយន្ត គាត់តែងតែយកចិត្តទុកដាក់ជាពិសេសចំពោះឈុតឆាកចម្អិនអាហារ ឬម្ហូបដែលលេចឡើង ហើយគាត់ចង់សាកល្បងម្ហូបទាំងនោះដោយខ្លួនឯង។ លោក Nhân បានពន្យល់ថា "ខ្ញុំបានកត់សម្គាល់ឃើញថាគ្មាននរណាម្នាក់បានធ្វើវីដេអូអំពីម្ហូបនៅក្នុងភាពយន្តដែលមានព័ត៌មានលម្អិតជាក់លាក់អំពីរបៀបរៀបចំវា ឬព័ត៌មានអំពីគ្រឿងផ្សំដើម្បីចែករំលែកជាមួយមនុស្សគ្រប់គ្នានោះទេ ដូច្នេះខ្ញុំចាប់ផ្តើមព្យាយាមធ្វើវាតាមរចនាប័ទ្មផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ"។ ពីវីដេអូស្ទាក់ស្ទើរដំបូងរបស់គាត់ នៅពាក់កណ្តាលឆ្នាំ 2023 វីដេអូនៅលើឆានែលរបស់លោក Nhân បានចាប់ផ្តើមទទួលបានប្រជាប្រិយភាព ហើយអ្នកទស្សនាបានចាប់ផ្តើមស្នើសុំម្ហូបបន្ថែមទៀត។ គាត់បានពន្យល់ថា "ដំបូងឡើយ ខ្ញុំនឹងជ្រើសរើសម្ហូបពីភាពយន្តពេញនិយម ឬភាពយន្តដែលអ្នកចូលចិត្ត ហើយបន្តិចម្តងៗ នៅពេលដែលមនុស្សបានមើល និងធ្វើការស្នើសុំជាក់លាក់សម្រាប់ម្ហូបពីភាពយន្តមួយចំនួន ខ្ញុំនឹងជ្រើសរើសម្ហូបដែលអាចធ្វើទៅបានទាក់ទងនឹងរូបមន្ត និងការបង្ហាញដើម្បីធ្វើ"។ បន្ទាប់ពីជ្រើសរើសម្ហូបមួយ លោក Nhân ស្រាវជ្រាវព័ត៌មាន គ្រឿងផ្សំ និងរបៀបធ្វើវា។ «វាក៏សំខាន់ផងដែរដែលនៅពេលបង្កើតមុខម្ហូបឡើងវិញពីភាពយន្ត អ្នកទស្សនានឹងរីករាយនឹងមុំកាមេរ៉ា និងសកម្មភាព 'ធ្វើត្រាប់តាម' ពីភាពយន្ត ដូច្នេះខ្ញុំក៏ស្រាវជ្រាវដើម្បីបញ្ចូលវាទៅក្នុងវីដេអូ»។ លោក Nhân ពន្យល់ថា មុខម្ហូបភាគច្រើននៅក្នុងភាពយន្តមិនមានរូបមន្តជាក់លាក់ទេ មានតែគ្រឿងផ្សំប៉ុណ្ណោះ ហើយពេលខ្លះគ្រឿងផ្សំមួយចំនួនមិនត្រូវបានលើកឡើងទាល់តែសោះ។ ដូច្នេះ គាត់ត្រូវមើល និងមើលវីដេអូឡើងវិញ មើលរូបភាព និងទាយដោយផ្អែកលើព័ត៌មានពាក់ព័ន្ធ។ ជាធម្មតា មុខម្ហូបនៅក្នុងភាពយន្តគឺជាបំរែបំរួល ការសម្របខ្លួនប្រកបដោយភាពច្នៃប្រឌិត ឬការរួមបញ្ចូលគ្នានៃមុខម្ហូបក្នុងជីវិតពិត។

ផ្ទុយទៅវិញ ក៏មានមុខម្ហូបដែល Nhân បានធ្វើដោយជោគជ័យ ដែលពិតជា «ឆ្ងាញ់ណាស់ រហូតដល់ពាក្យពេចន៍មិនអាចពណ៌នាបាន» ដូចជា ichiraku ramen ពីរឿង Naruto ឬ Karaage Roll ពីរឿង Food Wars។ «ខ្ញុំសង្ឃឹមថាថ្ងៃណាមួយខ្ញុំអាចបើកភោជនីយដ្ឋានតូចមួយដែលបម្រើម្ហូបពីរឿងភាពយន្ត ដើម្បីឱ្យអ្នកគាំទ្រភាពយន្ត ឬអ្នកដែលចង់ដឹងចង់ឃើញនឹងមានឱកាសជួបប្រទះវា» TikToker រូបនេះបានបន្ថែម។

ប្រលោមលោកក៏អាចជម្រុញភាពច្នៃប្រឌិតផ្នែកធ្វើម្ហូបផងដែរ។ អាហារដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ជាមធ្យោបាយអក្សរសាស្ត្រ ដោយបង្ហាញពីអារម្មណ៍ បន្ថែមជម្រៅដល់តួអង្គ និងបង្កើនបទពិសោធន៍របស់ពួកគេ។ តាមរយៈការព្យាយាមរៀបចំម្ហូបដែលបានពិពណ៌នា ឬសូម្បីតែរៀបរាប់នៅក្នុងសៀវភៅដែលពួកគេចូលចិត្ត អ្នកអាន នឹងរកឃើញ ពិភពធ្វើម្ហូបដ៏សម្បូរបែប និងច្នៃប្រឌិត។ ហើយតាមរបៀបមួយ ពួកគេទទួលបាន "រស់នៅ" នៅក្នុងរឿង និងតួអង្គដែលពួកគេស្រឡាញ់។

អាហារនៅក្នុងរឿងខ្លីនេះក៏ជានិមិត្តរូបនៃវប្បធម៌ ចិត្តវិទ្យា និងស្ថានភាពរស់នៅរបស់តួអង្គផងដែរ។ អាហារនៅក្នុងរឿង *The Great Gatsby* (F. Scott Fitzgerald) ជារឿយៗត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងភាពហ៊ឺហារ និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់វណ្ណៈខ្ពស់នៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1920។ ពិធីជប់លៀងដ៏ប្រណីតនៅវិមានរបស់ Gatsby គឺជាផ្នែកសំខាន់មួយនៃរឿង ដែលមានតុជាច្រើនពោរពេញទៅដោយអាហារ និងស្រា ដែលតំណាងឱ្យភាពអួតអាង និងភាពទទេនៃជីវិតដ៏មានទ្រព្យសម្បត្តិ។

សៀវភៅ "រូបមន្តសម្រាប់ឃាតកម្ម" និងនំខេកស្រោបដោយសូកូឡា ដែលមានឈ្មោះគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ថា "សេចក្តីស្លាប់ដ៏ឈ្ងុយឆ្ងាញ់"។ រូបថត៖ NDR

អាហារនៅទីនេះមិនមែនគ្រាន់តែជាការពេញចិត្តខាងសម្ភារៈប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ជានិមិត្តរូបនៃភាពឥតប្រយោជន៍ និងការបន្លំផងដែរ។ នៅក្នុងរឿង Little Women (Louisa May Alcott) អាហារមិនមែនគ្រាន់តែជាតម្រូវការសម្ភារៈប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជានិមិត្តរូបនៃការយកចិត្តទុកដាក់ សេចក្តីស្រឡាញ់ និងសេចក្តីសប្បុរស—អាហារពេលព្រឹកបុណ្យណូអែលដែលបងប្អូនស្រីៗ March យកមកជូន Miss Hummel និងកូនៗឈឺរបស់នាង ពិធីជប់លៀងដ៏ប្រណីតជាមួយសាច់មាន់ទួរគីដ៏ឈ្ងុយឆ្ងាញ់ និងបង្អែមផ្លែព្រូនរលាយ—ដែលជាអំណោយដែលពួកគេទទួលបានជាថ្នូរនឹងសេចក្តីសប្បុរសរបស់ពួកគេពីអ្នកជិតខាងរបស់ពួកគេ Laurence។

ភីហ្សាមិនមែនគ្រាន់តែជាអាហារនោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ជានិមិត្តរូបនៃការរីករាយ សេរីភាព និងការតភ្ជាប់ទៅកាន់ពិភពលោកតាមរយៈរសជាតិ និងវប្បធម៌នៃទីកន្លែងនីមួយៗដែលនាងបានទៅទស្សនា។ វាក៏ជារបៀបដែលអេលីហ្សាប៊ែតបានរៀនស្រឡាញ់ខ្លួនឯងតាមរយៈបទពិសោធន៍សាមញ្ញៗ ប៉ុន្តែមានអត្ថន័យ ដោយគេចចេញពីសាឡាដដដែលៗដែលនាងបានញ៉ាំដើម្បីរក្សារាងស្លីមរបស់នាង និងជីវិតដ៏តឹងរ៉ឹងនៅអាមេរិក។

តាមរយៈការស្គាល់ ការរៀបចំ និងការរីករាយជាមួយមុខម្ហូបដែលមាននៅក្នុងប្រលោមលោក អ្នកអានអាចចូលរួមជាមួយរឿងរ៉ាវតាមរបៀបថ្មីស្រឡាង និងមានអត្ថន័យ។ ការឆ្លុះបញ្ចាំងពីអាហារទាំងនេះបង្កើតការតភ្ជាប់អារម្មណ៍ និងរសជាតិទៅនឹងរឿងរ៉ាវ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកអានជួបប្រទះផ្នែកតូចមួយនៃជីវិតរបស់តួអង្គ។ ភាពសាមញ្ញនៃមុខម្ហូបនៅក្នុងប្រលោមលោករបស់ Haruki Murakami ធ្វើឱ្យពួកគេអាចចូលដំណើរការបានសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា ដោយមិនគិតពីជំនាញចម្អិនអាហារ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏មានមុខម្ហូបដ៏ស្មុគស្មាញជាងនេះ និងពិធីជប់លៀងដ៏ប្រណីតផងដែរ ដែលជំរុញឱ្យអ្នកចូលចិត្តម្ហូបអាហារប្រមូល និងពិសោធន៍ជាមួយពួកគេ។ នេះបាននាំឱ្យមានការបង្កើតអត្ថបទ "បង្កើតឡើងវិញ" នូវរូបមន្ត ឬសៀវភៅចម្អិនអាហារដែលបំផុសគំនិតដោយប្រលោមលោក។

ដោយបានបំផុសគំនិតដោយជីវិតនៅក្នុងប្រទេសអង់គ្លេសក្នុងរដូវកាលទាំងបួន កុមារភាពនៅប្រទេសអូស្ត្រាលី អាហារគ្រួសារដ៏កក់ក្ដៅ និងសៀវភៅជាច្រើនដែលរក្សាអនុស្សាវរីយ៍ធ្វើម្ហូប Young បានបង្កើតរូបមន្តជាង 100 មុខពីរឿងដែលនាងចូលចិត្ត ចាប់ពីសៀវភៅរបស់ Edmund's Turkish Delight ក្នុងរឿង *The Chronicles of Narnia* (CS Lewis) នំផេនខេកក្នុងរឿង *Pippi Longstocking* (Astrid Lindgren) រហូតដល់នំប៉ោមក្នុងរឿង *The Railway Children* (Edith Nesbit)។ The Guardian បានដកស្រង់រូបមន្តអាហារបីពេលក្នុងមួយថ្ងៃរបស់ Young ពីសៀវភៅរបស់នាង៖ អាហារពេលព្រឹកសាមញ្ញមួយគឺស៊ុប miso ពី *Norwegian Wood* អាហារថ្ងៃត្រង់គឺ spankopita ដែលជានំក្រិកធ្វើពីម្សៅជាមួយគ្រាប់ Walnut ប៊ឺ ទឹកឃ្មុំ ស្ពៃខ្មៅ និងឈីស ដែលបានបំផុសគំនិតដោយ *The Intersex* (Jeffrey Eugenides) និងអាហារពេលល្ងាចគឺសាច់គោខ្ទឹមបារាំងក្នុងរឿង *The End of the Affair* (Graham Greene)។ បន្ថែមពីលើ "នំម៉ាម៉ាឡាដរមៀលដ៏អស្ចារ្យ ទន់ និងក្តៅ" នៅក្នុងរឿង *The Lion, the Witch and the Wardrobe* (The Chronicles of Narnia Part 2) លោកស្រី Karen Pierce ដែលជាអ្នកនិពន្ធម្ហូបអាហារដែលមានមូលដ្ឋាននៅទីក្រុង Toronto បានស្វែងយល់យ៉ាងល្អិតល្អន់អំពីរូបមន្តដែលលាក់កំបាំងនៅទូទាំងស្នាដៃរបស់ម្ចាស់ក្សត្រីនៃអាថ៌កំបាំង Agatha Christie។ បន្ទាប់ពីពិសោធន៍ និងចងក្រងរូបមន្តចំនួន 66 ពីរឿងរបស់អ្នកនិពន្ធដែលនាងចូលចិត្ត លោកស្រី Pierce បានបោះពុម្ពផ្សាយវាជា *Recipes for Murder: 66 Dishes That Celebrate the Mysteries of Agatha Christie* កាលពីខែសីហា ឆ្នាំមុន។ ម្ហូបទាំងនេះមានចាប់ពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1920 ដល់ទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1960 ដែលដាក់ឈ្មោះដោយចេតនាដើម្បីបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់អំពីរឿងណាដែលពួកវាបានបំផុសគំនិត ដូចជា "Fish and Chips at the Seven Dials Club" (ពី *The Seven Dials*) និង "Lemon Squash on the Karnak" (ពី *Murder on the Nile*)។